23 Temmuz 2011 Cumartesi

Spor Tarihinde Bugün

NOT: Spor Tarihinde Bugün, NTV SPOR'da Coşkun Çelik'in hazrıladığı güzel bir program. İzleyici olarak bizim kanalın en sevdiğim kısımlarından biri. Coşkun Çelik yıllık izindeyken nöbeti devralmak bana düştü. Onun kadar olamasa da kendimizce bir şeyler karalıyoruz.  21 Temmuz - 1 Ağustos arasında nöbet bende, sonra alıştığınız kaleme geri dönecek Spor Tarihinde Bugün.






23 Temmuz 2006
Ümit Milliler Avrupa ikincisi

Türkiye 23 Temmuz 2006’da, basketbolda Avrupa Ümitler Şampiyonası’nın finaline çıktı. O zamanki adıyla Sırbistan-Karadağ’a karşı son ana kadar başa baş geçen maçın sonunda sahadan 64-58 mağlup ayrılan ay-yıldızlılar gümüş madalya kazanarak büyük bir başarının altına imza attı.

O gün milli takımımıza karşı 18 sayı atan Nikola Pekoviç, bugün NBA’de oynuyor ve Karadağ Milli Takımı’nın formasını terletiyor. Milenko Tepiç, Novica Veliçkoviç ve Ivan Pauniç de Euroleague’de kendilerine yer buldular.

Ancak İzmir’in ev sahipliği yaptığı bu şampiyona, Türk basketbolu için daha önemli bir başlangıçtı. O takımdan beş oyuncu şu anki A Milli Takım’da yer alıyor. Semih Erden, Ömer Aşık, Cenk Akyol, Oğuz Savaş ve tabii ki o gün en değerli oyuncu ödülünü kaldıran Ersan İlyasova, “12 Dev Adam” rütbesini hâlâ taşıyan isimler. Bu rütbeyi kazanan bir diğer isim de oyun kurucu Hakan Demirel oldu.

Bu turnuvada yıldızlaşıp, sonrasında A Milli Takım formasını giyen isimler bunlarla sınırlı değildi. Turnuvanın en iyi beşine seçilen Sloven forvet Emir Preldziç, Türkiye’de geçirdiği yıllar sonrasında bizden biri oldu ve artık o da ay-yıldızlı forma için mücadele ediyor.

22 Temmuz 2011 Cuma

Spor Tarihinde Bugün




NOT: Spor Tarihinde Bugün, NTV SPOR'da Coşkun Çelik'in hazrıladığı güzel bir program. İzleyici olarak bizim kanalın en sevdiğim kısımlarından biri. Coşkun Çelik yıllık izindeyken nöbeti devralmak bana düştü. Onun kadar olamasa da kendimizce bir şeyler karalıyoruz.  21 Temmuz - 1 Ağustos arasında nöbet bende, sonra alıştığınız kaleme geri dönecek Spor Tarihinde Bugün.


22 Temmuz 1894
Tarihin ilk motor yarışı Paris-Rouen Grand Prix


Juan Manuel Fangio, Ayrton Senna ve Michael Schumacher gibi yıldızları çıkaran Formula 1’in temelleri bundan tam 117 yıl önce atıldı. Günümüzde yüz milyonlarca kişiyi ekran başına kilitleyen motor yarışlarının ortaya çıkış amacı spordan çok üreticilerin daha çok otomobil satabilmesiydi.

22 Temmuz 1894’te bir Paris gazetesi Le Petit Journal, tarihteki ilk motor yarışını organize etti. Paris ve Rouen arasında 128 kilometrelik parkur, Porte Maillot’dan başlayıp Bois de Boulogne’da bitti. Yarışı kazanan Kont Jules-Albert de Dion, 6 saat 48 dakikalık derecesiyle birinciliği elde etti. Günümüzün F1 araçları saatte

300 kilometre hızın üzerine çıkabiliyor. Ancak 1894’teki yarışı kazanan Jules-Albert, saatte ortalama 19 kilometre hızla giderek birinciliği elde etti. Jules-Albert, ikinci olan Georges Lemaître’in üç buçuk dakika önünde finişe ulaştı.

Markalar klasmanındaysa yarışın iki kazananı, Peugeot ve Panhard oldu. Araçlar hız, yol hakimiyeti ve güvenlik kriterleri üzerinden değerlendirildi.

21 Temmuz 2011 Perşembe

Spor Tarihinde Bugün





NOT: Spor Tarihinde Bugün, NTV SPOR'da Coşkun Çelik'in hazrıladığı güzel bir program. İzleyici olarak bizim kanalın en sevdiğim kısımlarından biri. Coşkun Çelik yıllık izindeyken nöbeti devralmak bana düştü. Onun kadar olamasa da kendimizce bir şeyler karalıyoruz.  21 Temmuz - 1 Ağustos arasında nöbet bende, sonra alıştığınız kaleme geri dönecek Spor Tarihinde Bugün.


21 Temmuz 1957
Amerika Açık’ı kazanan ilk siyah kadın Althea Gibson

Venüs ve Serena Williams'ın başarıları, kadın tenisinde siyahi sporcuların zirvesi olarak gösterilebilir. Ancak her siyahi sporcu Williams kardeşler kadar şanslı değildi. ABD'de ırk ayrımının zirve yaptığı 1950'li yıllarda, Althea Gibson öncü olup arkasından gelenler için büyük fedakârlıklar yaptı. Gibson'ın kariyerinin zirvesi, 21 Temmuz 1957'ydi. Martin Luther King'in "bir hayalim var" konuşmasını yapmasından altı sene önce, Gibson kendi hayalini gerçekleştirmişti. Gibson, 21 Temmuz 1957'de, şimdilerde Amerika Açık olarak bilinen Amerika Şampiyonası'nı kazanan ilk siyahi sporcu oldu. Bir anda tüm basının ilgisini üzerine çekmişti.

Tenisi bıraktıktan sonra müzik sektörüne atıldı Althea Gibson. Ünlü basketbol takımı Harlem Gezginleri'yle birlikte turnelere katılıp, kariyerine eğlence sektöründe devam etti. Gibson; 1971 yılında, 44 yaşındayken tenise geri dönme kararı aldı. Fakat fiziksel yetersizlikleri yüzünden eski performansını sahaya yansıtamadı ve kısa süre sonra yeniden sporu bıraktı.

1992 yılında ağır bir felç geçiren Althea Gibson, 2003 yılında 76 yaşındayken hayata gözlerini yumdu.

Mola bitti


TV, gazete, radyo derken normal sezonun yoğunluğu içinde bir şeyden fedakârlık etmek zorunda kalmıştım. Tercihimi kişisel blogdan yana kullanmıştım o zaman. Güzel geçen bir sezonun ardından aylar sonra kilidi açma zamanı geldi. Beklenti yaratmak istemem, arada bir buraya bir şeyler karalayacağım.

Hayırlısı bakalım.

13 Haziran 2011 Pazartesi

Final diğer notlar





MVP Dirk Nowitzki
Dallas Mavericks’in şampiyon olduğu final serisinin en değerli oyuncusu Dirk Nowitzki aldı. Alman yıldız bu tarz ödüllere alışık. Daha önce 2007’de NBA’in en değerli oyuncusu seçilmiş, yedi kez Avrupa’da yılın oyuncusu olmuş, 2002 Dünya Şampiyonası ve 2005 Avrupa Şampiyonası’nda MVP ödüllerine layık görülmüştü. Nowitzki, 33. doğum gününü kutlamasına bir hafta kala, belki de kariyerinin en önemli MVP ödülünü kazandı. Nowitzki, hayatında ilk kez bir organizasyonda şampiyon oldu.



Rick Carlisle tarihe geçti
Final serisi başlarken, NBA’de görev yapan 30 antrenör içinde yalnızca ikisi şampiyonluk kazanmıştı. Boston Celtics’i zirveye taşıyan Doc Rivers ve San Antonio Spurs ile kupalar kaldıran Gregg Popovich. Dallas Mavericks’in 2011 NBA şampiyonu olmasıyla bu sayı üçe çıktı. Rick Carlisle, antrenörlük kariyerinde ilk kez takımını zirveye taşıdı. Carlisle daha önce de oyunculuk döneminde Boston Celtics formasıyla 1986 yılında şampiyonluğa ulaşmıştı. 51 yaşındaki koç, hem oyuncu hem antrenör olarak NBA şampiyonu olan 11. isim olma başarısını gösterdi.



Cuban kesenin ağzını açtı
Mark Cuban, NBA’in en çok tartışılan takım sahiplerinden biri. İki buçuk milyar dolarlık servetiyle ligin en zengin takım sahiplerinden biri olan Cuban, görkemli bir şampiyonluk kutlaması organize etmeye hazırlanıyor. Dallas Belediye Başkanı Dwaine Caraway şehir bütçesinin kutlamalar maddi destek gerektiğini açıklamıştı. 52 yaşındaki Cuban ise başkanın bu çağrısından sonra “kutlamaların tüm masraflarını karşılama” sözünü verdi. Mark Cuban aynı zamanda bir NBA geleneği haline gelen “şampiyonluk yüzüğü” yerine yepyeni bir fikirle ortaya çıkacağını açıkladı. Cuban, yüzük geleneğinin eskidiğini ve Mavericks’in bu durumu değiştireceğini vurguladı.

İyiler her zaman kazanır



2011 NBA şampiyonu Dallas Mavericks oldu. NBA Final Serisi altıncı maçında Miami Heat’i 105-95 yenen Dallas, seriyi 4-2  kazandı ve tarihindeki ilk şampiyonluğuna ulaştı. 

"Kariyerimde dokuz binden fazla şut kaçırdım, 300'den fazla maç kaybettim, 26 kez maç kazandıracak şutu kaçırdım. Hayatımda sürekli başarısız oldum. İşte başarımın sırrı bu..." Tüm zamanların en iyi oyuncusu Michael Jordan’ın bu sözü, pekâlâ Dallas Mavericks’in 2011 şampiyonluk yürüyüşü için de kullanılabilir. Kadrosunda 10 yılın üzerinde NBA tecrübesine sahip dokuz oyuncusu bulunan Mavericks’te kimse şampiyon olmamıştı daha önce. Hepsi kalp kıran tecrübelere sahiplerdi. 2006 Finali’nden Dirk Nowitzki ve Jason Terry, 2002 ile 2003’te kupaya yaklaşan Jason Kidd, Robert Horry’nin unutulmaz üçlüğüyle final biletini kaçıran Peja Stojakoviç, konferans finalinden öteye geçemeyen Shawn Marion ve liseden NBA’e adım attığı günden bu yana kendine NBA haritasında bir yer bulmaya çalışan DeShawn Stevenson hep kötü hatıralara sahipti. Şimdi onların hepsini güzel anılarla değiştirecekler.

Dip noktadan ayağa kalkıp zirveye çıkabilmek ancak karakter işidir. Mavericks oyuncuları sahaya yürek koydular, çalıştılar, yaptıkları şeye inandılar ve sonunda kazandılar. Gösterişli bir oyunu yok Dallas Mavericks’in. NBA’de sezonun en iyi hareketleri arasında onları göremezsiniz. Rakipleriyle dalga geçmiyorlar, kimsenin üzerinden smaç vurmuyorlar, göz alıcı bloklarla herkesi ayağa kaldırmıyorlar. Fakat işlerine o kadar çok konsantre olmuşlar ki, insanların sempatisini kazanmaları çok uzun sürmüyor.

Dirk Nowitzki’nin şampiyonluk kutlamasına bakarak bile anlayabilirsiniz Mavericks’in ne kadar alçak gönüllü olduğunu. O kadar şaşırdı ki, duygularını kontrol etmekte çok zorlandı. Bitiş kornası çalar çalmaz soyunma odasına gitti. Ağladı ve geri geldi. Hayatındaki en büyük sevinci yaşarken bile kendini kontrol edebilen bir adamdan bahsediyoruz. Kimseyi kırmadan, kırıldığı zaman sesini çıkarmadan, sürekli çalışarak, mütevazı bir şekilde başarıya ulaşmaya çalıştı. Başardı da. Bu adam 130 bin nüfuslu bir şehirde doğdu. Daha büyük bir başarı reçetesi olabilir mi? Hayal etti. Çalıştı. Başaramadı. Tekrar çalıştı, bir kez daha denedi. Olmadı. Yine çalıştı. Ve sonunda kazandı...

10 Haziran 2011 Cuma

Jet iş başında



NBA Final Serisi beşinci maçında Dallas Mavericks, Miami Heat’i 112-103 yenerek seride 3-2 öne geçti. Dallas’ta gecenin kahramanı son çeyrekte attığı sekiz sayıyla Jason Terry oldu. 

Gary Payton NBA tarihinin en iyi oyun kurucularından biri. Ancak onunla aynı sahayı paylaşmış herhangi birisi "eldiven" lakabını almasını sağlayan sert savunmasından, çaldığı toplardan ve olağanüstü saha görüşünden bahsettiği kadar çenesinden de bahseder. Eğer "NBA tarihinin en çok konuşan oyuncusu" diye bir ödül olsaydı, bunu hak eden kişi Gary Payton olurdu. Payton, Dallas ile Miami'nin karşı karşıya geldiği 2006 Final Serisi'ndeki unutulmaz üçüncü maçta çok kritik bir basketi vardı süper yıldızın. O zaman Jason Terry başta olmak üzere Dallas Mavericks oyuncularının kalbini kırmıştı.

Terry, o günü hayatı boyunca unutamadı. Şimdi Gary Payton yok, ancak onun mirasını final serisinde sürdürme görevini Jason Terry üstlendi. Belki Payton kadar iyi savunma yapamıyor ama gevezelik konusunda ondan geri kalır yanı yok. Hatta Dirk Nowitzki, kaybedilen son maçın ardından Terry'ye konuşma yasağı getireceğinden bahsetmişti. Yasak işe yaramadı tabii ki. Fakat başka bir getirisi oldu. Jason Terry, basketbol oynamaya başladı. Tıpkı idolü olarak gördüğü Gary Payton'ın beş sene önce yaptığı gibi hayati önem taşıyan bir basket attı Jet. Dallas'ın aldığı üçüncü galibiyette de son çeyrekte sahneye çıktı. Onun son çeyreklerde sekizer sayı attığı üç maç var finalde. Üçünü de Dallas kazandı. Kaybettikleri iki maçtaysa son 12 dakikayı sıfır sayıyla tamamladı Jet. Dallas'ın kupa özlemini gidermesi için ne kadar büyük önem taşıdığının daha iyi bir göstergesi olamaz. Kupa demişken, sezon başlamadan çok büyük bir iddia koymuştu ortaya Jason Terry. Sağ kolunda, pazı olarak da bilinen biceps'ine kocaman bir NBA kupası dövmesi yaptırmıştı sezon başlarken. Hem de "eğer şampiyon olamazsak bu dövmeyi sildireceğim" diyerek...

Terry'nin iddiaları bu kadarla kalmamıştı. Son çeyreklerde LeBron James'ten daha iyi oynayabileceğini söylediğinde hakkında obsesif kompulsif bozukluk teşhisi konmuştu. Terry, bu sefer konuşmasının altını doldurmayı başardı. Hem de son çeyrekte LeBron James ortalarda yokken. Önce James'i bire birde geçerek Jason Kidd'e bir asist yaptı, sonra da LeBron'ın eli üzerinden maçı bitiren üçlüğü attı. James son çeyreği iki sayıyla tamamladı yalnızca. Maç sonunda 17 sayı-10 ribaund-10 asistle triple-double yapmasına rağmen, dördüncü periyotta Jason Terry’ye yenildi LeBron James. Terry 8/12 isabetle, 21 sayı-4 ribaund ve 6 asist kaydetti. Daha da önemlisi, onun rüzgârı Dallas’a inanılmaz bir hava getirdi. Takım halinde %68 gibi akıl almaz bir üç sayı isabeti yakaladı Mavericks.

Terry, belki de hayatında ilk kez boş konuşmadı. Anlaşılan o ki, Dirk Nowitzki ve diğer takım arkadaşlarının bir süre daha başı ağrıyacak. Ancak böyle oynadığı sürece Jet’in konuşmaya hakkı var. Zira Terry, Dallas’ı şampiyon yapmaya karar verdi.

8 Haziran 2011 Çarşamba

Nowitzki’nin ateşi sönmedi



NBA Final Serisi Dördüncü maçında Dallas Mavericks, Miami Heat’i 86-83 yendi. Dallas’a galibiyeti getiren isim, 39 derece ateşle sahaya çıkan Dirk Nowitzki oldu

Bazen kahraman olmanız için harika oynamanız yetmez. Bazen de kötü oynarken bile kahraman olursunuz. Dirk Nowitzki, NBA Final serisinin dördüncü maçında kariyerinin en iyi basketbolunu oynamadı. 19 şutunda altı isabet buldu, ortalamasının çok altında kalıp sadece 21 sayı attı ve üç top kaybetti. Yine de maçın kahramanı oldu.

Nasıl mı?

Uzun sarı saçlarıyla bildiğimiz Alman yıldızın hayatı boyunca karşısına çıkan en büyük sorunlardan biri sinüzit, en olmadık yerde bir kez daha yokladı. Dirk daha önce sinüslerini temizlemek için bir kez operasyon geçirmiş, önlem olarak da bir süreliğine saçlarını kısacık kestirmişti. 2011 Final Serisi'nin dördüncü maçında eski hastalığı tekrar sahneye çıktı. Üstelik doktorlar, maç sabahı Dirk Nowitzki'nin ateşinin 39 dereceye kadar yükseldiğini söylüyordu. Zaten Nowitzki'nin de beti benzi atmış, yürüyecek hali yoktu. Alman mühendislik harikasının esasında sıradan bir insan olduğu gerçeğiyle yüzleşmek için kötü bir zamandı.

Hiç adeti olmamasına karşın soyunma odasında takım arkadaşlarıyla duygusal bir konuşma yaptı Dirk Nowitzki. Kısaca bu maçı tek başına kazanamayacağını söylüyor ve yardım istiyordu. Son çeyreğe kadar herkes imece usulüyle bir şeyler kattı takıma. 2011 playoff'unda ilk kez ilk beşte çıkan JJ Barea deliciliğiyle, kenardan gelen DeShawn Stevenson üçlükleriyle, Tyson Chandler ribaundlarıyla, Shawn Marion istikrarlı sayı katkısıyla son çeyreğe kadar getirdi maçı. Dördüncü periyoda bir atımlık barutu kalmıştı Nowitzki'nin. O da Dallas için yeterli değildi. Gözler Jason Terry'nin üzerindeydi. Jet'in katkısı çok önemliydi çünkü son çeyrekte sekiz sayı attığı tek maçı kazanırken, dördüncü periyotta hiç sayı atamadığı iki maçı da kaybetmişti Dallas. Son dakikalara kadar felaket oynayan Jason Terry, Dwyane Wade ile tartıştıktan sonra kendine geldi. Hayati önem taşıyan bir üçlük attı. Sıra tekrar Dirk'e gelmişti. O bir atımlık barutunu en doğru zamanda kullandı ve kabusu Udonis Haslem üzerinden maçı kazandıran turnikeyi bıraktı.

Dirk Nowitzki belki olağanüstü oynamadı, ancak kahramanlığıyla NBA tarihine geçti. Öte yandan harika oynayan bir Dwyane Wade vardı sahada. Tüm maç boyunca tek başına taşıdı takımını. Ribaund aldı, blok yaptı, sayı attı, takım arkadaşlarına pozisyon hazırladı... 32 sayı-6 ribaund-2 asist ve 2 blok da yetmedi galibiyete. Maçı kazanan bir süper yıldız değildi bu sefer. Dirk Nowitzki'nin arkadaşları, hasta olduğu günde ona destek oldular. Arkadaş demişken, Wade'in kankası LeBron James'i de unutmamak lazım. Kariyerindeki 90. playoff maçını oynayan LeBron, ilk kez tek haneli sayı üretiminde kaldı. Ancak böyle gitmeyeceği kesin. Dramayı seven LeBron, spot ışıklarını Dirk Nowitzki'nin hastalığına bırakmayacaktır. Daha iyi bir hikâyeye hazırlanın.

7 Haziran 2011 Salı

Dönüşü muhteşem oldu

Teksas'lı Bosh

NBA Final Serisi Üçüncü maçında Miami Heat, deplasmanda Dallas Mavericks’i 88-86 yenerek 2-1 öne geçti. Galibiyeti getiren basketi, kariyeri boyunca Dallas’ta hiç maç kazanamamış Chris Bosh attı

Dallas deplasmanında kazanmak NBA’deki herhangi bir takım için yeterince zor bir görev. Söz konusu Miami Heat olunca, zorluk derecesi iki kat daha artıyor. Örneğin Dwyane Wade, kariyeri boyunca yedi kez gitmiş Dallas deplasmanına, Udonis Haslem 10 kez. İkisi de sadece bir kez kazanabilmişler. Dahası var: Mike Miller 15 ziyaretinde tek galibiyet elde edebilirken, LeBron James sekiz gelişinde iki kez gülerek ayrılmış American Airlines Center’dan. Ancak en kötü karne Chris Bosh’ın. Kariyerinde sekiz kez Dallas deplasmanına giden Bosh, hiç galibiyet elde edememiş.

Üstelik onun için Dallas deplasmanlarının önemi başka. Ne de olsa doğup büyüdüğü şehir orası. Lise son sınıftayken takımıyla oynadığı 40 maçı da kazanarak ulaşılması güç bir rekorun altına imza atmıştı. Zaten Bosh, birkaç sene önce de Teksaslı olmaktan ne kadar gurur duyduğunu All-Star oylaması için yaptığı özel videoda kovboy kıyafetleri giyerek göstermişti. Eve dönüş kişisel olarak Chris Bosh’ı hep mutlu etse de, profesyonel kariyerinde bir türlü mutlu ayrılamamıştı Dallas’tan. Ailesine ve birlikte büyüdüğü çocukluk arkadaşlarına henüz bir galibiyet izletememenin bir burukluğu vardı içinde.

Üçüncü maç öncesinde bu talihini değiştirmekte kararlıydı Chris Bosh. İlk olarak geçmişiyle tüm bağını kısa bir süreliğine de olsa kesmeye karar verdi. Telefon numarasını değiştirdi ve çekirdek ailesi dışındakilerin onu aramasını engelledi. Artık bilet talepleriyle uğraşmak zorunda kalmayacaktı. Gerçi serinin ilk iki maçına etrafında yakınları olmadan da felaket oynamıştı Bosh. 34 şutunda yalnızca dokuz isabet bularak eleştiri oklarının hedefi haline gelmişti. Bahaneye ihtiyacı yoktu yani, kötü oynuyordu.

Üçüncü maç başladığında işler kötü gidiyordu. Dallas’ta kaybetmeye alışık olan Miami’de Dwyane Wade göz alıcı bir basketbol ortaya koyarken, Bosh ortalarda yoktu. İlk yarıdaki dokuz şutunda yalnızca iki isabet bulabilmişti yıldız forvet. İkinci yarıya başlarken işler biraz değişti. Önce LeBron James, sonra da Dwyane Wade’in asistleriyle üst üste iki basket buldu Chris. Kendine geldi. Esas numarasını maç sonuna saklamıştı.

39.6 saniye kala durum 86-86’yken molada herkes antrenör Erik Spoelstra’ya odaklanmıştı. Koç, Wade ve LeBron üzerine çizdiği oyunu anlatırken, Chris Bosh da Udonis Haslem’ı kenara çekti: “Eğer ikisinden birisi penetre ederse, bana perde yap ki boş kalayım.” Bosh’ın hesabı tuttu. Wade penetre sonrası LeBron’a pas verdi. James’in etrafına iki kişi geldi hemen. O esnada Haslem perdeyi yaptı ve Bosh bomboş kaldı. James’in olağanüstü pası sayesinde topla buluşan Chris, maçı kazandıran basketi attı: 88-86. Nihayet memleketinde bir maç kazanabildi Chris Bosh. Hem de en doğru zamanda. Belki numarasını değiştirmeseydi, daha da çok tebrik alabilirdi. Neyse, zaten kutlamalara başlamak için iki galibiyete daha ihtiyacı var zaten.

3 Haziran 2011 Cuma

Nowitzki’nin İntikamı



Dallas Mavericks NBA Final Serisi’nin ikinci maçında Miami Heat’i deplasmanda 95-93 yenerek durumu 1-1’e getirdi ve ev sahibi avantajını ele geçirdi. 

Ünlü Fransız yazar Eugene Sue, tespitini 170 yıl önce yapmış: İntikam soğuk yenen bir yemektir. Bu yüzden 2011 NBA Final Serisi’nin ikinci maçındaki intikam hikayesinin aslını anlayabilmek için biraz daha geçmişe dönmek lazım...

Beş sene önceydi. Dirk Nowitzki ve arkadaşları Dallas'tan Miami'ye yaklaşık bin 500 millik mesafeyi, 2006 NBA Final Serisi’nde ilk iki maçı kazanmış bir takımın güveniyle uçtu. American Airlines Arena'yı bembeyaz tişörtleriyle dolduran 19 bin 800 kişinin önünde o güvenlerinden bir şey kaybetmemişlerdi. O yakıcı atmosferde son altı buçuk dakikaya 13 sayı farkla önde giren Mavericks'te heyecan doruktaydı. Ne de olsa seriyi 3-0'a getirmek, "Dallas Şampi..." başlıklarının atılmasını sağlayacaktı. O anda Dwyane Wade sahneye çıktı ve kalan bölümde tek başına 12 sayı attı. Dallas öyle bir panik yaptı ki, NBA tarihinin en iyi serbest atıcılarından biri olan Dirk Nowitzki bile serbest atış kaçırdı. O kaçan faul atışı, pahalıya mal oldu. Maçı kaybeden Dallas, diğer maçlarda seriyi kazanamadı ve şampiyonluk kupası Miami'nin oldu. Dirk o anı hiç unutmadı...

Beş yılda çok şey değişti. Nowitzki çalıştı, çalıştı, çalıştı. NBA'in en çok maç kazanan takımı yaptı Dallas'ı. Sekizinci sıradaki Golden State'e elendiler. Yine kaybetti. Sonra biraz daha çalıştı. Ancak diğer dört senenin üçünde de ilk turda elendi. Dirk bu, durur mu? Yine durmadı ve çalıştı. Kaybetmekten vazgeçmedi. Kaybettikçe üzerine bir şeyler koydu ve intikam için en doğru zamanı bekledi.

Düne dönelim. Tıpkı beş sene öncesindeki gibi American Airlines Arena'da, 19 bin 800 kişi bembeyaz tişörtleriyle hazırdı. Bu sefer ilk maçı kazanan Miami Heat, müthiş bir özgüven taşımıştı ikinci maça. Dwyane Wade ortalığı kasıp kavurmuş, son çeyreğin ortasında 36 sayıya ulaşmıştı. Tesadüf bu ya, kendine güvenen taraf yine son altı buçuk dakikaya büyük farkla önde girdi. 15 sayılık fark, Miami'nin maçı kazandığının bir göstergesiydi. Seriyi 2-0'a getirmek, şampiyonluk için büyük bir rüzgârı arkasına alması anlamına geliyordu Heat'in. İntikam için daha uygun bir zaman olamazdı. Sahne Dirk Nowitzki'nindi. Önce Jason Terry'ye bir asist yaptı. Sonra Jason Kidd'e. Yetmedi, son üç dakikada dokuz sayı attı. Hem de maç kazandıran basketi “orta parmağında tendon yırtığı bulunan sol eliyle” atarak... Sonuçta Dallas 88-73’ten geri gelerek 95-93 kazandı. Nowitzki intikamın ilk kısmını tamamladı. Maç sonunda sevinmemesi gerektiğini biliyordu Alman yıldız. Gülmedi. Zira bu kadar yaşanmış şeyden sonra onun yüzünü güldürecek tek an, kupayı kaldırabildiği an olacaktı.

Şimdi ne yaptığını merak eden var mı? Çalışıyor...

1 Haziran 2011 Çarşamba

Miami’nin çocuğu Haslem

Haslem'ın sırtındaki Florida haritası dövmesi

Kariyerindeki 11. NBA sezonunda ilk kez final oynama fırsatı yakaladı Mike Miller. Belki de en hazırlıksız yakalandığı dönemdi bu. Sol el baş parmağındaki sakatlığı canını yakıyordu, fakat bu fırsatı kaçıramazdı. 31 yaşındaki forvet, bu yüzden doktorların ameliyat yönündeki telkinlerini sezon sonuna erteledi. Ancak Miller’ın parmağındaki ağrıları unutturacak kadar önemli başka sorunları vardı. Doktorlar, birkaç gün önce doğan kızının kalbinde dört delik olduğunu tespit ettiğinden bu yana başka bir şey düşünmez olmuştu Mike Miller. Ne şampiyonluk yüzüğü, ne sakatlıklar, ne de basketbol. Çok şükür ki, maçtan iki gün önce taburcu edildi Miller’ın bebeği. Yine gözetim altında, fakat işler daha iyiye doğru gidiyor.

Mike Miller’ın acısını takımdaki en yakın arkadaşıyla paylaşmasından doğal bir şey olamaz. 1999’da Florida Üniversitesi’nde başlayan Udonis Haslem-Mike Miller dostluğu, yıllar sonra yine Florida eyaletinde zirve yaptı. Belki LeBron James-Dwyane Wade ikilisi kadar çok ilgi görmüyorlar ama Miami’nin esas köklü dostluğu onlara ait. En yakın arkadaşını maça hazırlamak için çok çaba sarf eden Udonis Haslem, kendisi de imkansız bir görev üstlendi.

Sol ayağındaki sakatlık yüzünden daha önce sezonu kapattığı açıklanan Haslem, olağanüstü bir tedavi sürecinin ardından playoff’ta sahaya çıktı. Zaten 2.03’lük pota altı oyuncusunun Miami’de kalma sebebi Mayıs ayının sonunda hâlâ basketbol oynayabilmekti. Denver’ın önerdiği 34 milyon doları elinin tersiyle itip, 20 milyon dolara Miami’de kalmıştı. Eh, kendisini şimdi riske etmezse ne zaman edecekti?

Haslem’in parke üzerindeki görevi Dirk Nowitzki’yi durdurmaktı. Hani şu playoff boyunca %50’nin üzerinde isabetle 28.3 sayı ortalaması tuttran; Portland’ın, Lakers’ın, Oklahoma’nın dörder beşer farklı savunmacıyla durdurmaya çalıştığı Nowitzki’yi... Haslem ne yapması gerektiğini iyi biliyordu ve başarıyla uyguladı. Dirk belki maçı 27 sayıyla tamamladı ama kullandığı 18 şutun 11’ini kaçırdı. Haslem sayesinde. Belki herkes LeBron James’in, Dwyane Wade’in son çeyrekteki kritik basketlerinden bahsedecek. Ancak final galibiyetinin bir numaralı kahramanı Miami’de doğan, tüm eğitim yaşantısını Miami’de geçiren ve milyonlarca dolar daha az kazanmak uğruna Miami’de kalan Udonis Haslem’dır. Eğer Florida’daki sporseverler biraz Türk tribün jargonuna bulaşsalardı, American Airlines Arena’yı “Miami’nin çocuğu Haslem” tezahüratı inletirdi ikinci maçta. Zira o tüm saygıları hak ediyor.

Neticede bu iş takım oyunu. İş Dirk Nowitzki'yi yavaşlatmakla bitmiyor. Koç Erik Spoelstra'nın savunma taktiklerinin de altını çizmek lazım. Dwyane Wade'i kendisinden daha uzun Shawn Marion ile eşleştirme riskini göze alan Spoelstra, ilk yarıda 12 sayı atan Jason Terry'yi ikinci yarıda LeBron James ile savunmayı tercih etti. Sonuç: ikinci yarıda sahadan silinen Terry, sıfır sayıda kaldı. Savunma sertliği öyle bir hal aldı ki, bomboş şutları bile kaçırır oldu Dallas’ın yıldızları. Evet, finalde ilk turu “süper kankalar” aldı. Ancak kimse yerden kalkma konusunda Dallas’ın “Kaybedenler Kulübü”nden iyi olamaz. Mavs hafife alınamaz.

NOT: Bu yazı, NBA Final Serisi ilk maçının ardından Milliyet Gazetesi için yazılmıştır.